ناصر عبداللهی - آدمی پُر گُناهُم

آدمی پُر گناهُم ؛ رو اسبِ غصه سوارُم
هر راهی که ما برم مِه ؛ آخر به بُن بست اخوارُم
حالا بار دل نَن یَه کلوخ ؛ نَن صد کلوخ ؛حالا بار قلبُم یه کوهِن
دست وا دست بی یارُم ادم ؛ بِی بی کَسون کَس ابُم مه
بی بی کَسون جانُم ادم وا کار خو بد ابُم مِه
حالا بی کَسون یارُم نهن ؛ بیگانه نه ؛ دشمنی بِی زندگی مَن
بِی دردِ مِه مَرهَم نَهَن دوا نَهَن ؛ یک زخمِ پُر دردُ و دوشَن
ای هم زبُن ای مهربون ؛بدو عهدی وا هم بُوَندیم
بِخاطرِ یک کار خوب بِی هم تَهِ چاه نَکَردیم
حالا خون دِل ؛ یه قطرَه نَن صد قطرَه نَن حالا دیریایی پُر خُروشن
حالا خون دِل ؛ یه قطرَه نَن صد قطرَه نَن حالا دیریایی پُر خُروشن
بدو یار که دنیا قُمارِن ؛ جواب هم سنگُ دارِن
به او کَس که عُمری جُن تَدا ؛ حالا ماری خوش خط ُ خالِن
آدمی پُر گناهُم ؛ رو اسبِ غصه سوارُم
هر راهی که ما برم مِه ؛ آخر به بُن بست اخوارُم





















نه من کفر و نه ايمان می پرستم محبت هر چه گفت آن می پرستم غزالان را به ياد چشم مستت بيابان در بيابان می پرستم اگر نرگس اگر جام است و باده به ياده چشم خوبان می پرستم ترا نيست و كار با هيچ و كس ني ترا من از پي آن می پرستم به جرم عاشقي جان برده از من هنوز آن دشمن جان می پرستم نه من کفر و نه ايمان می پرستم محبت هر چه گفت آن می پرستم شاعر:واقف لاهوری